مسأله 8 - كسى كه ديگران مخارج او را متكفل مىشوند ، بايد خمس تمام مالى را كه به دست مىآورد بدهد . مسأله 9 - مراد از مؤونه چيزى است كه خرج معاش و عيال واجب النفقه و كسان خود مىكند ، و از مؤونه است خرج زيارت و صدقه و جايزه و هديه و مخارج ميهمان و رفت و آمد و حقوق لازمه كه به نذر يا كفاره بر او لازم مىشود و چيزهايى كه به آنها احتياج دارد ، مثل حيوان سوارى و بارى و خانه و فرش و كتب و اسباب و لوازم خانه كه از منفعت كسب مىخرد و آنچه صرف تزويج خود و اولاد خود و خرج ختنهء آنها مىكند و آنچه خرج ناخوشى و مردن كسان خود مىنمايد . مسأله 10 - ميزان در مؤونه آن است كه بالفعل آن را صرف مىكند نه مقدار آن ، پس اگر بر خود و عيالاتش سخت‌گيرى كند بايد خمس مقدار زايد را بدهد . مسأله 11 - معتبر است در مؤونه اقتصار بر مقدارى كه لايق به حال او باشد نه خرج‌هاى بىفايده كه از روى سفاهت و اسراف مىكند ، پس هرگاه زياده از مقدار لايق خرج كند از مؤونه محسوب نمىشود و بايد خمس آن زياده را بدهد ، بلكه احتياط واجب مراعات اقتصاد و ميانه‌روى است در مؤونه ، نه انتخاب فرد عالى از آن كه لايق به حال او نبوده باشد و غير متعارف از مثل او ، بلكه خالى از قوّت نيست ، بلى توسعهء متعارف از براى مثل او از مؤونه محسوب است . مسأله 12 - مالى را كه انسان خرج سفر حج و زيارت‌هاى ديگر و اداى قرض و كفاره مىكند از مخارج سال حساب مىشود ، و اگر از روى نافرمانى ، حج واجب و اداى قرض را ترك كند از مؤونهء سال محسوب نمىشود . مسأله 13 - سرمايه‌اى كه براى كسب خود قرار مىدهد از مؤونه محسوب نمىشود بنابر احوط ، بلكه بايد خمس آن را بدهد اگر از ارباح مكاسب شمرده شود ، مگر در صورتى كه احتياج به آن داشته باشد در حفظ وجاهت و تحصيل مخارجى كه لايق به